| |
 |
Kok gaat zo weg
Kok's real life soap
|
17 Januari 2012 | 08:15:13
|
 Einstein zei het al: ”Tijd is relatief”. Zo ook in huize Kok. Het beste voorbeeld daarvan is het woordje “zo”. Als ik meld dat ik zo weg ga, heb ik bij wijze van spreke de jas al aan en de sleutels in de hand. Bij vrouwlief ligt dat anders. Als zij aangeeft dat we zo weg kunnen kan het prima zijn dat het toilet nog bezocht moet worden, het haar nog geborsteld moet worden, het gezicht nog geplamuurd moet worden, de hond nog moet worden uitgelaten, de vaatwasser nog in- en uitgepakt moet worden of de halve marathon nog moet worden gelopen. Het woordje zo heeft daardoor bij ons twee bijna tegenovergestelde betekenissen gekregen.
Onze zoon, ook niet gek, leerde dit al vrij jong. Als wij aankondigden naar een verjaardag te gaan en we meldden dat we zo weggingen kwam al gauw de vraag “Pappa's zo of mamma's zo?” Waarbij hij zelf overigens sterk de voorkeur gaf aan mamma's zo. Uiteraard hebben we hier onze weg in gevonden. Als ik over een kwartier weg wil roep ik direct “we gaan zo”. Na zo'n kwartier is het grootste gedeelte van de to do list voor vrouw en kind dan wel gebeurd en kan ik mijn planning redelijk aanhouden. Omgekeerd moet ik tegenwoordig wel eens tot wat meer haast aangezet worden, want aanpassen naar mamma's zo werkt best rustgevend.
Slechts één wezen in ons huishouden is volstrekt immuun voor dergelijke subtiliteiten. Als onze hond Cockie hoort dat we “zo” uitgaan gaat het woord “zo” volledig aan hem voorbij. Het woordje “uit” daarentegen heeft direct zijn volledige aandacht. Al kwispelend, blaffend en tegen de deur op springend laat hij weten dat het dan ook nú moet gebeuren. En of mamma of pappa met hem mee gaat, zal hem een worst wezen.
|
|
|
|
|
Kok en het lonkende water
Kok's real life soap
|
14 Januari 2012 | 16:05:49
|
|
Als je bootje in de winterdagen buiten ligt, neem je af en toe een kijkje. Hoe zou de boot zich gehouden hebben? Staat hij nog op de bokjes of heeft de opstelling de stormen niet doorstaan?
Aangekomen bij jachthaven De Waterlelie in Belt-Schutsloot waren wij gauw gerustgesteld. De boot stond mooi te glimmen en ter versteving waren er aan beide kanten balken tegenaan geplaatst. Wat attent! Daar kan nog wel een stormpje overheen.
Het is nog maar januari en het weer kan nog alle kanten opgaan. Bij het najaarszonnetje van vandaag lonkte het water wel enorm. Ook de jachthaven lijkt er weer klaar voor. Nog een paar maandjes en dan weten we zeker dat Koning Vorst zich niet meer laat zien. En als hij zich onverhoeds toch nog meldt, dan moet hij zich ook maar van zijn stevigste kant laten zien. Als we nog niet kunnen varen, dan eerst nog maar even schaatsen in De Wieden! |
|
|
|
Kok en De Ankie
Kok's real life soap
|
06 Januari 2012 | 08:37:14
|
 Wij vonden het leuk om onze boot een naam te geven. Bij onze eerste boot was een naam gauw verzonnen. Wij houden van simpel. Even een voorbeeld. Mijn achternaam is Kok. Hieraan dankt onze hond, een Cocker Spaniël, zijn naam Cockie. Snapt u? Cockie Kok de Cocker Spaniël. Vinden wij grappig. Gelukkig voor onze zoon zijn wij bij het bedenken van een naam voor hem destijds anders te werk gegaan.
Het bootje werd geheel in stijl De Kokkel gedoopt. Daarmee startte een aantal jaren geleden ons leven als bootbezitters. Tijdens de vele vaartochten die wij vooral in de Wieden maakten ontstond langzaam een wensenlijst voor een volgende boot, want zo gaat dat. Net in het bezit van het één ontstaat alweer het verlangen naar het ander. Bovendien zijn wij dromers. Al jarenlang houd ik in de gaten op welk huis ik direct kan bieden als de getallen van de Lotto mij gunstig gezind zijn. Voor een nieuwe luxe bolide weet ik ook al lang welke dealers ik moet bezoeken om na het in ontvangst nemen van diezelfde geldprijs een definitieve keuze te kunnen maken. In die categorie zagen wij onze wensenlijst ook. Onbereikbaar. En onnodig ook nog eens, want we genoten volop van De Kokkel.
Volkomen onverwachts overleed toen ineens onze schoonzus. Dit bracht veel verdriet met zich mee, maar ook een bescheiden erfenis. Verstandige mensen zouden dit gebruiken om hun financieel leed te verzachten. Ook in ons geval zou het ons op weg helpen om van dit chronische probleem af te komen. Maar die droom was er ook nog. En geld is ook maar geld. Wat zou er mooier zijn dan om met het in vervulling laten gaan van wat wensen ook nog eens een tastbare herinnering aan je verdwenen dierbare over te houden?
Zo kwamen wij in het bezit van een mooie blauwe sloep met een echt stuur en een afsluitbare kap en met een nieuwere buitenboordmotor dan de vorige. Een droom die werkelijkheid werd. Het plan om onze steeds groter wordende boten volgnummers te geven zodat de Kokkel VII een megagroot ultraluxe jacht zou zijn, lieten we varen. Ons sloepje kreeg met unanieme stemmen de naam van onze schoonzus. Iedere keer als we in het haventje de Ankie zien liggen gedenken wij haar en zijn we dankbaar. Natuurlijk vanwege de boot, maar het allermeest nog omdat we de mens Ankie hebben mogen kennen.
Dit verhaal is 6 januari 2012 gepubliceerd op de website
Varen in De Kop van Overijssel. |
|
|
|
Kok finisht weer
Kok's real life soap
|
22 Oktober 2011 | 14:04:01
|
 Kok finisht weer? Inderdaad. Bijna precies 4 jaar geleden rondde ik een start to run sessie af met het uitlopen van een afstand van 3 kilometer. Daarna beletten knieblessures mij het verdere hardlopen.
Het zal menigeen niet ontgaan zijn dat ik deze zomervakantie opnieuw gestart ben. Nog steeds met knieblessure overigens. En niet zomaar één, maar een gescheurde binnenmeniscus. Doordat de last die ik daarvan heb met hardlopen niet erger is dan bij gewoon lopen, besloot ik toch te beginnen met joggen.
Dit deed ik met behulp van Evy. Zij hielp mij een eind op weg, maar maakte uiteindelijk haar belofte niet waar. Meerdere malen per weken had ze in mijn oortjes gefluisterd dat we zouden toewerken naar het gemakkelijk hardlopen van een afstand van 5 kilometer. Welnu lieve Evy, DAT moet nog steeds gebeuren. Het is nu bijna een maand geleden dat wij ons schema afrondden, maar nog geen enkele keer is het woord gemakkelijk bij mij opgekomen. Ook worden als lekker, leuk en fijn schieten mij zelden te binnen wanneer ik mezelf er weer toe gezet heb om te gaan lopen. Wel zaken als "ik ben gek dat ik dit doe""ik wil naar huis" "hier kan ik afsnijden" en "laat ik die Evy niet tegen komen".
De reden om opnieuw te gaan hardlopen was dat ik me fitter wilde voelen en niet vervallen in algehele lamlendigheid. Om diezelfde reden loop ik nog steeds minimaal twee keer per week 5 kilometer. Maar gemakkelijk is het nooit. Het is me zelden gelukt om de afstand af te leggen zonder het jogtempo nu en dan om te zetten in een wandeltempo. 
Vandaag stond de Stadshagenrun gepland. Niets bijzonders dacht ik, want het paste prima in mijn schema van twee keer per week. Toch brengt zo'n loop met 1.700 deelnemers iets speciaals. Veel publiek langs de kant, een muziekkapel die speelt als je langs loopt, wat DJ's onderweg en vooral veel mensen die zich net als ik om wat voor reden dan ook er toe hebben gezet om aan het gebeuren deel te nemen.
Mij was op hard gedrukt vooral mijn eigen tempo te lopen. Wat in mijn geval langzaam betekent. De snelste tijd die ik gerealiseerd heb de afgelopen weken was 33 minuten en 18 seconden. Vandaag had ik twee doelen. Of eigenlijk drie. Doel één: blijven hardlopen, dus niet wandelen. Doel twee: de tijd verbeteren die Anne Baarde twee jaar geleden liep, te weten 32 minuten en 21 seconden. Het derde doel: genieten.
Echt geslaagd ben ik niet in deze doelen. Vlak voor het laatste rechte stuk heb ik een héél klein stukje gewandeld, een pas of tien. Mijn eindtijd was 33 minuten en 37 seconden. Ik heb daarmee de tijd van Anne niet verbeterd en zelfs mijn eigen snelste tijd niet. Dit ondanks de indrukwekkende eindsprint die ik er uit wist te persen. En waardoor ik waarschijnlijk weer een week loop te hinkepinken, maar dit terzijde.
En genieten? Tsja, dat doe ik toch vooral achteraf. De belangrijkste en reeds vermelde reden om dit te doen is om me fitter te voelen en dát doel haal ik toch iedere keer, zelfs als het hardlopen voor geen meter wil. Volgende week loop ik met enkele bekenden de Wim Petersloop bij AV PEC 1910. Het doel? Ach, het past weer in mijn schema.
|
|
|
|
Kok is verhuisd
Kok's real life soap
|
03 Oktober 2011 | 14:16:13
|
 We speelden al een tijdje met de gedachte en gisteren hakten we eindelijk de knoop door. De nieuwe locatie is duurder dan de huidige, maar gaat ons vooral veel "gedoe" besparen.
Tijdens het perfecte weer van gisteren zaten wij in ons bootje en kwamen we weer eens langs de beoogde nieuwe locatie. We trokken de stoute bootschoenen aan, legden het bootje aan en gingen naar de beheerder. We waren het er al snel over eens en besloten per direct tot actie over te gaan.
Zo ligt ons bootje sinds gisteren niet meer in Zwartsluis, maar in het door ons zo geliefde Belt-Schutsloot, waar de kriebels om een eigen bootje aan te schaffen ooit begonnen. We huurden jaarlijks minstens één keer, maar als het even kon toch vaker, een bootje. Inmiddels zijn wij aan ons tweede bootje toe en genieten we er nog steeds volop van.
Bij de nieuwe locatie wordt de boot vóór het winterseizoen uit het water gehaald, schoongemaakt en op de kant gelegd. WIj hoeven dan alleen de motor maar los te koppelen en weg te brengen voor de jaarlijkse beurt. Als het nieuwe seizoen begint, haken we de motor er weer aan, poetsen we de boot op met was en hij kan er weer in! Geen gedoe met trailers huren / lenen, boot met pijn, moeite en risico's op beschadiging uit het water halen, vastlopende auto's, etc. etc..
Belt-Schutsloot biedt daarnaast als ligplaats wat bijkomende voordelen. Zo kunnen we na het varen direct een toilet bezoeken (geloof me, dat is érg prettig!!!), zijn er bredere steigers, is er minder drassige grond en zijn we met de boot nóg sneller op mooie plekjes, terwijl het met de auto maar zo'n 5 minuten verder rijden is.
Naast de extra kosten is er toch nóg een dreigend nadeel. Bij het verlaten van de nieuwe ligplaats kom je vrijwel direct een snackbar tegen..... |
|
|
|
Kok doet het met een ander
Kok's real life soap
|
04 Augustus 2011 | 22:15:41
|
 Laat ik het maar direct zeggen. Sinds kort doe ik het met een ander. Het is nog erg pril en we hebben een soort proefperiode van een week of 10 afgesproken. Omdat ik voor veel mensen toch al een open boek ben, maak ik het maar direct op mijn manier wereldkundig, zodat ik onze momenten van samenzijn niet stiekem hoef te organiseren. Via meerdere mensen had ik een tip over haar gekregen. We zouden het goed met elkaar kunnen vinden. Hoewel ik niet echt op zoek was, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en via internet ben ik haar op het spoor gekomen. Wat ik zag en over haar las beviel me wel en ik besloot er werk van te maken.
Vier keer zijn we inmiddels samen geweest en iedere keer als ik weer alleen ben merk ik hoeveel energie ik van ons samenzijn heb gekregen. Ik kijk dan alweer reikhalzend uit naar ons volgende moment samen. Meestal treffen we elkaar om de dag, maar na de vorige keer zaten er twee lange dagen tussen. Ons samenzijn moet gepland worden tussen werk, mijn normale gezinsleven en het nodige musiceren in.
Ik weet nog niet wat ik het meest in haar waardeer; haar zachte stem of juist het feit dat ze zo hard voor mij kan zijn. Ik gedraag me voor mijn doen ongekend volgzaam. Ik laat haar bepalen hoe we onze tijd samen invullen. En zij is daar heel duidelijk in. Ze geeft precies aan wanneer ze vindt dat het wat rustiger moet, maar aarzelt ook niet te vragen het tempo te versnellen. Dat laatste doet ze in toenemende mate en ik doe mezelf versteld staan. Met het grootste gemak verhoog ik het tempo als ze dit vraagt en ik houd het ook nog eens steeds langer vol. Zoals De Dijk al zong; wat een vrouw niet kan doen! Ik moet toegeven dat haar buitenlandse accent mij extra stimuleert.
Onze volgende ontmoeting staat gepland voor zaterdag. Ik weet nu al dat ik tijdens de barbecue die ik 's avonds met en bij vrienden heb, en waar ik samen met mijn vrouw naar toe ga, zonder enige vorm van schaamte vol trots over haar zal vertellen. Sterker nog, ik ga haar bij al mijn vrienden aanbevelen. Evy heet ze. Vroeger kon ik zonder haar, maar de komende 10 weken loop ik alleen nog maar hard met de zoetgevooisde stem van de Vlaamse Evy Gruyaart in mijn oren. Een aantal jaren geleden maakte ze voor het programma Vlaanderen Sportland een 28-tal podcasts. De stem van Evy is gemonteerd over moderne muziek in afwisselende tempi en begeleidt je gedurende 10 weken door intervaltrainingen tot het moment daar is dat je probleemloos 5 kilometer moet kunnen hardlopen. Of ik over 9 weken nog zo enthousiast ben weet ik niet, maar nu kan ik het iedereen aanbevelen. Doe het met Evy!
|
|
|
|
Kok en het uitje
Kok's real life soap
|
13 Juli 2011 | 09:15:34
|
 Omdat één van de collega’s door een functiewijziging niet meer bij ons wekelijks overleg kon zitten, besloot hij zelf iets te organiseren ter afscheid. Onze gedachten gingen vooral de kant uit van een lekker etentje met daarbij een activiteit van geringe inspanning. Leuk, maar niet noodzakelijk. Die activiteit dan. Daar de betreffende collega zelf een fanatiek fietser is, vreesden wij toch het ergste. Vooral met het weer van gisteren, leek een tripje op een mountainbike mij bijvoorbeeld geen pretje. Fietsen is sowieso iets dat je alleen moet doen om van A naar B te komen omdat je de auto aan iemand anders toegezegd hebt. Of omdat je een biertje wil drinken.
Geheel onwetend vertrokken wij om 17.00 uur van het werk. Onderweg werd er aan de hand van de gereden route nog flink gegokt wat we zouden gaan doen. Als hint hadden we vooraf alleen maar meegekregen dat je er vieze handen van kreeg als het goed ging en nog viezere handen als het nog beter ging. Toch gingen mijn gedachten, mede ingegeven door het tijdstip, vooral uit naar eten. “Het wordt Jan Steen!”. Hm, bij Wythmen linksaf. “Het wordt barbecuerestaurant Gonzalez”(bestaat dat nog?) of “We gaan naar De Klomp!”. Bij de gedachte aan zo’n malse biefstuk van het laatstgenoemde restaurant liep het water mij al in de mond. Via SMS probeerde ik nog uit te vissen wat we zouden gaan doen. “Petrus was er goed in”, kreeg ik als hint. Tot mijn moeders grote verdriet is mijn bijbelkennis niet bepaald mijn sterkste punt, dus ik kwam er niet op. Totdat we bij een forelvisserij linksaf sloegen. Natuurlijk, vissen.
In het verleden heb ik veel gevist, met een vaste hengel (zonder molentje). Ook vorig jaar nog hanteerde ik vanaf ons bootje de hengel. Bij de forelvisserij werden ons werphengels aangereikt. Tot mijn eigen verbazing wist ik ook daar nog van hoe het te werk ging. Andere collega’s hadden wat meer moeite met het fenomeen vissen an sich. Een worm aanhaken bleek voor een enkeling zelfs onoverkomelijk. Daar waar ik doorgaans zelf niet bepaald uitblink in handigheid, stond ik als een ware ervaringsdeskundige wormen aan haken te doen, draden uit de knoop te halen en vaderlijk advies te geven. Shit, pappa wordt oud.
Tijdens het vissen werden we voorzien van drankjes, een gehaktbal, patat en een frikadel, die smakelijk door ons werden genuttigd. We troffen het alleszins met het weer. Het bleef namelijk droog en pas op het allerlaatst, zo rond 21.00 uur koelde het sterk af en begon het te regenen. Al met al was het bijzonder gezellig. Een enkeling verloor een volledig vistuigje, waardoor we “zijn” vis vanaf toen goed konden volgen. Deze had namelijk een haak met draad en dobber in zijn bek en zo groot was de vijver (wij visten in de beginnelingenplas) ook weer niet. Overigens kwamen ook de aanwezige ervaren vissers gauw naar onze plas. Zij hadden gezien dat er vissen waren uitgezet en schatten onze kans op het vangen daarvan – terecht – niet al te hoog in.
Drie collega’s, waarvan twee extreem onervaren, hadden ondertussen allen wel één vis gevangen. De mensen van het bedrijf vertelden ons dat een gemiddelde visser er per keer toch gauw tussen de vijf en tien uithaalde. Mijn dobber had zich al die tijd alleen geroerd als een brutale forel er tegen aan zwom of uitdagend de draad een stukje met zich meenam tijdens het zwemmen aan de oppervlakte. Eigenlijk had ik het wel een beetje gezien. Doordat we iedere keer ergens anders waren gaan staan, hadden we her en der wat sporen achter gelaten. Tijd om een beetje op te ruimen. Ik haalde wat lege flesjes en patatbakjes op om te ruimen. Teruggekeerd bij mijn stek, was mijn dobber nergens te bespeuren. Ik pakte mijn hengel op en begon in te halen. Ja hoor, beet. En een forse ook nog. Ik bleek de juiste werkwijze van zo’n molentje toch niet helemaal te kennen. Ik haalde in, maar voelde het beest ook steeds weer wegslippen. Oh ja, daar zat een knopje voor aan het molentje. Langzaam hengelde ik het beest naar de kant en collega Wilfred stond paraat met schepnet. Met vereende krachten werd de vis aan de kant gehaald.
Direct wist ik wat ik ook alweer niet leuk vond aan vissen. Het beest had de haak veel te ver ingeslikt. Een tweede collega werd er bij gehaald om deze te verwijderen. Ik deed waar ik het beste in was, namelijk aanschouwen wat er allemaal gebeurde. De oogst bleef aan het eind van de avond bij 4 vissen, waarmee wij met zijn zessen het gemiddelde bij de forelvisserij sterk naar beneden haalde. Dezelfde Wilfred die met schepnet klaar had gestaan, was ook zo dapper om ter plekke de vissen schoon te maken. Iets wat ik dan weer niet zo nodig hoefde te aanschouwen. Bij het naar huis gaan werd de buit verdeeld. Op de menukaart in huize Kok vanavond: eigen gevangen forel! |
|
|
|
Kok en de stuntelende kano
Kok's real life soap
|
20 Juni 2011 | 17:26:11
|
 Bij varen zijn
genot en ontspanning toch de eerste woorden die bij mij opkomen. Zo zijn wij kort geleden een dag lang wezen varen in De Wieden met ons
kleine gemotoriseerde bootje. Geheel ontspannen waren we op de weg
terug naar onze ligplaats. We bleven rustig hangen achter een stel in
2 kano's. Man voorop, vrouw er achter aan. De vrouw was zichtbaar
niet bedreven in het hanteren van de kano.
Ineens klonk
een harde gil. Wij keken op vanuit ons bootje en zagen de vrouw nog
net kopje onder gaan. Wat bleek? Van de andere kant was een forse
sloep gekomen. De kanoënde man was er blijkbaar probleemloos langs
gegaan. Bij de vrouw liep de ontwijkingspoging van zowel de sloep als
de kano verkeerd af met een lichte botsing tot gevolg. De vrouw bleef
lang onder water. Net op het moment dat wij daadkrachtig het water in
wilden springen om haar boven water te krijgen lukte haar dit zelf.
Er was
overduidelijk geen water in haar longen terecht gekomen, want volume
en lucht had ze voldoende. Ze schreeuwde het uit met een
scheldkanonnade richting de sloep. De kanoënde man viel haar direct
bij, eveneens op hoog volume: “Jullie mogen hier helemaal niet
varen! Dit is voor kano's!” De mensen in de sloep bleven verstandig
genoeg erg rustig. Ze boden de vrouw aan om via de zwemtrap in hun
boot te komen om op die manier weer rustig in de kano te komen. Van
rust en ontspanning kon geen sprake meer zijn. De kanoërs waren voor
geen enkele rede meer vatbaar. Een eerste overspannen reactie vonden
wij als toeschouwers nog wel begrijpelijk, maar het koppel draaide
helemaal door.
De rustige reactie
van de sloepvaarders die in schril contrast stond met de overspannen
reactie van de kanovaarders werkte bij ons ondertussen sterk op de
lachspieren. “Ik denk dat u alleen een kano heeft gehuurd en niet
het hele gebied.” Of nadat de vrouw contactgevens eiste: “Ik neem
aan dat u pen en papier bij u heeft?” Bij de tirade van de man dat
hier geen sloepen mochten varen kon ik mijn lachen niet inhouden en
bulderde ik het uit. De kanoërs bleven maar schreeuwen en om
vergoeding eisen voor als de telefoon van de vrouw het niet meer zou
doen. De mensen in de sloep waren direct bereid om hun gegevens af te
geven. Zij vroegen het e-mailadres van de vrouw en zetten dit in hun
eigen mobiel met de toezegging 's avonds nog een e-mail te sturen met
hun contactgegevens. Wel gaven ze aan dat ze weinig kans gaven op
vergoeding. Het is gebruikelijk dat mensen die een kano huren hun
bezittingen in een kunststof tonnetje doen. Ook zonder andere boten
in de buurt is de kans dat een kano omslaat redelijk aanwezig.
Ook dit was olie
op het vuur. “Belachelijk!” “Als we jullie gegevens niet
krijgen, zet ik mijn speurhonden er op!” brulde de man die
ondertussen verwoede pogingen deed zijn vrouw op het vasteland te
krijgen, hetgeen vrij stuntelig verliep. “Willen jullie er
misschien even langs?” vroegen de mensen in de sloep tussendoor nog
aan ons. “Nee hoor, wij wachten wel even”, zeiden wij. Een dagje
heerlijk varen én een gratis toneelstuk wilden we ons niet laten
afnemen.
De bestuurder van
de sloep vroeg rustig aan de man of er misschien een andere toon kon
worden aangeslagen, anders voelde hij zich niet genoodzaakt verder
ook maar iets te doen. Ook deze poging hielp niet. Na nog wat
pogingen om de gemoederen te sussen, gaven de mensen in de sloep het
op. “Dan niet” en de vaartocht werd voortgezet, de kletsnatte
vrouw en haar partner achterlatend. Voor ons tijd om de motor weer
aan te zetten en onze route rustig te vervolgen. “Jullie varen
tenminste rustig”, zei de vrouw tegen ons, op de kant haar kleren
uitwringend.
Ik knikte stoïcijns en passeerde ze. Normaal gesproken zouden wij
onze hulp hebben aangeboden om de vrouw aan boord te nemen en de kano
op sleeptouw. Deze mensen waren echter van begin tot eind volstrekt
onredelijk geweest en konden dan ook niet op ons begrip rekenen.
Gelukkig was dit een unieke ervaring en zien we verder dat voor alle
andere mensen geldt: varen en laten varen, ook op kanoroutes. |
|
|
|
Kok en Koetstock 2011
Kok maakt muziek
|
06 Juni 2011 | 18:38:30
|
Zoals in het vorige blogje te lezen was, mocht ik afgelopen weekend samen met Charles als blazerssectie fungeren bij de band Elfish & The Coversolution. Het gehele optreden werd geregistreerd door RTV Stichtse Vecht. Een mooie manier om terug te blikken op een muzikaal feestje van drie kwartier.
|
|
|
|
|
|
